Raceverslag: Halve Marathon van de Zandvoort Circuit Run

Een halve marathon. Wie had dat kunnen denken. Ik niet!! Het was de tweede keer dat ik aan een hardloopwedstrijd meedeed. De halve Marathon van de Zandvoort Circuit Run.

De laatste weken van de voorbereiding liep niet geheel op rolletjes. Laatste dagen voor de deadline van mijn scriptie kwamen er aan en als verrassing ook twee/drie dagen griep. Als zwak hondje liep ik woensdag rond met wisselende gedachtes. Ga ik het wel doen, ga ik het niet doen? Zo besloot ik: ‘Ik zie het als een uitje, een gezellig middagje lopen over het strand, door de duinen met heel veel andere hardlopers.’ Ik had er zin in!

25-03-2018

De dag van de halve marathon. Met spierpijn in mijn rug, van het in elkaar zetten van een bed, werd ik wakker in mijn nieuwe bedje. Lekker geslapen, dat wel! Even een koffietje en hup onder de douche.

Onderweg naar het festijn kwam ik erachter dat mijn fitbit nog thuis lag. Shit, balen.. niets meer aan te doen. Met wat boterhammen met appelstroop in de handen fietsten we, Jim en ik, naar Zandvoort.

Het kwam nu allemaal wel erg dichtbij. De zenuwen begonnen een wat grotere rol te spelen in mijn lichaam en voordat we het wisten ging het startsein af. YES, daar gaan we!

De eerste drie kilometers waren over het Zandvoort Circuit, best vet! Vervolgens liepen we het strand op richting het Zuiden. Het was te doen, sommige stukken waren harder dan andere stukken. Het zachte zand deed mijn tempo aardig zakken. Dit was niet erg, ik liep voor mijn lol. Het strand is leuk en heerlijk om over te lopen, maar na een kilometer of 5 vond ik het wel mooi geweest.. bij de 11KM mochten we dan eindelijk het strand af. Een duin waar je bijna met handen en voeten naar boven moest klauteren eindigde in een asfalt pad.

We waren over de helft, ik liep lekker, mogelijk tempo versnellen… op de 13KM met net wat water op, voelde ik me alsof ik de wereld aankon. Kijk me nou lopen, glimlach op mijn gezicht, ik voel me goed!

Al gauw merkte ik dat de duinen meer opwaarts dan afwaarts gingen. Man, als je omhoog loopt moet je toch echt een keer naar beneden? Wanneer gaan we naar beneden?

17Km achter me gelaten, nog maar 4 te gaan.. Het lijkt zo dichtbij, maar is nog zo ver weg. Versnellen was niet meer echt een mogelijkheid, conditioneel kon ik het allemaal aan, maar mijn lichaam wilde niet meer. De spierpijn in mijn rug voelde ik steeds meer en mijn benen waren leeg.

We kwamen Zandvoort binnen en het stond vol met mensen, ja ja en daar loop je dan. De adrenaline stroomde weer door mijn lichaam en we gingen weer wat versnellen. Op de 19KM wilde ik mijn tempo nog wat verhogen, maar Jim kreeg kramp in zijn rechterbil. Shit, vervelend. Maar samen uit is samen thuis! De laatste 100 meter hebben we nog even aangezet en trots de finishlijn na 02.13.00 gepasseerd.

Wat een race, wat ongelofelijk vet!

Van de 1296 vrouwen heb ik een plaats van 203 behaald, best een prestatie. Het was zwaar, maar heel cool! Ik ga deze tijd zeker nog eens naar beneden halen op de 21.1KM. Zeker weten!

 

Reageer op dit artikel

Geef een reactie

  Subscribe  
Abonneren op